Hayat bazen insanı kendi iç sesine kadar geri çeker. Kalabalıkların içinde yürürken bile yalnız hissedilen anlar olur. İnsan o anlarda dışarıya değil, içine bakar. Çünkü bazı kırılmaların sebebi dışarıda değil, insanın kalbinde büyüyen duygulardadır.
Zamanla fark edilir ki insanı yoran şey çoğu zaman yaşananlar değil, içinde biriktirdikleridir. Söylenmeyen sözler, affedilmeyen kırgınlıklar, yerini bulamayan duygular… Sevgi geri çekildiğinde boşluk oluşur ve o boşluk çoğu zaman öfke ya da yalnızlıkla dolmaya başlar. İşte bu yüzden bazen uzun anlatımlara gerek kalmaz. Bazı duygular ancak şiirin diliyle yerini bulur.
Bugün sözü fazla uzatmadan, yıllar önce kaleme aldığım bir şiirle devam etmek istiyorum.
Sevgi yerine nefret ...
Yüzüne hüzün çökmüş
Gönlünü yalnızlık bürümüş
Kalbinde sevgi yerine
İntikam ve nefret büyümüş
Deryalar gibi akan sevgin
Kurumuş derde dönmüş
Gönlünü sevmek yerine
Yalnızlık ve acılar bürümüş
Bırak ızdırap çekmeyi
Çağlayanlar gibi coşmaya bak
Kalbinden yalnızlığı, nefreti at
Sevmeye ve sevilmeye bak
Harun Cengiz
15.03.1983
Bazı duygular uzun anlatımlar istemez. İnsan bazen kendini en iyi birkaç dizede bulur. Yıllar geçse de değişmeyen şey, kalbin aynı sorularla yeniden karşılaşmasıdır. Şiir belki de bu yüzden yazılır; hatırlamak ve yeniden düşünmek için.
Bir sonraki şiirimizle buluşmak dileğiyle ...
